Banja Koviljača

Poznato banjsko lečilište, nalazi se na desnoj strani Drine u podnožju Gučeva, na 125m nadmorske visine, 6km jugozapadno od Loznice.

Pronađen arheološki materijal i raspoloživi istorijski podaci ukazuju na dugovremenu istoriju naselja i razvijenu banjsku funkciju još u rimskom periodu. Lekovita voda je korišćena za vreme Rimljana i Turaka.

Pominje se 1528. godine pod imenom Koviljača u nahiji Bohorina, a 1847. godine u delu Vuka Karadžića „Geografsko – statičensko opisanije Serbije”, kao selo Koviljača i istoimeni stari grad iznad Smrdan – banje, koji naziv dobija po sumporovitom mirisu. Krajem 18. veka bogatiji Turci iz Podrinja i Mačve dolazili su u Banju Koviljaču na izlete. Vremenom se formiralo prirodno lečilište pod vedrim nebom.

Godine 1836. godine kaptiran je glavni izvor, te je voda racionalno korišćena. Prokopanim kanalima isušen je zamočvaren teren, a već 1846. godine otkupljeno je zemljište oko izvora i pripremljeno za izgradnju novih banjskih objekata. Za dalji razvoj turizma bila je od posebnog značaja 1910. godina, kada je puštena u promet pruga Šabac – Koviljača.

Glavni prirodni i lekoviti resurs naselja su lekovite vode (mineralni i termomineralni izvori) i lekovito blato – peloid, sa povećanim sadržajem natrijuma, magnezijuma, kalcijuma, hlora, sumporovodonika, ugljene kiseline i dr. Banjska voda pripada grupi hipotermi (15-32 ℃), a leči: reumatična oboljenja, posledice preloma ruku i nogu, povrede kičmenog stuba, posttraumatska stanja, lakše lezije centralnog nervnog perifernog sistema, degenerativni reumatizam zglobova, išijas i neuralgije, vanzglobni reumatizam, celebralnu paralizu kod dece, ginekološka oboljenja i dr.

Banja Koviljača je poznata po jednom od najvećih veštačkih parkova u zemlji (sa okolnom park – šumom proteže se na 40ha). Ovaj jedinstveni simbol Banje Koviljače, čuveni banjski park koji  je stvaran po ugledu na zapadnoevropske i koji se prostire na površini od 40 ha, predstavlja po veličini drugi park u Srbiji. Smešten u podnožju šume graba, cera i bukve, banjski park još od početka XX veka mami svoji izgledom i lepotom, a sam centar ovog muzeja prirode na otvorenom čini grandiozna fontana, koja je u novijoj istoriji zamenila prvobitno nešto manji vodoskok.

Preko osamdeset vrsta drveća, prekrasni cvetni aranžmani poput onih u letnjim rezidencijama kraljeva i prostrane travnate površine čine šetnju u ovom parku posebnom i nesvakidašnjom. Ambijentu doprinose i očuvane predratne vile Dalmacija i Hercegovina, kao i zdanje kupatila Kralja Petra I koje posetioce odvlače iz sadašnjosti u neki svet prošlosti, davno zaboravljen

Banjska dvorana „Kur – salon” najlepši je banjski objekat, ujedno i simbol banje, otvoren 1932. godine, pod pokroviteljstvom kralja Aleksandra Karađorđevića. Zahvaljujući kraljevskoj dinastiji Karađorđevića, banja je poznata i kao „Kraljevska banja”, a zbog prirodnih lepota ponela je epitet „Podrinjska lepotica”. Od ostalih objekata posebnu vrednost imaju: sumporno kupatilo „Kralja Petra Prvog”, blatno kupatilo, banjske vile: Beograd, Bosna, Koviljača, Hercegovina, Dalmacija i dr. Banja raspolaže značajnim smeštajnim kapacitetima – preko 2500 ležaja u hotelima, odmaralištima, specijalnoj bolnici, banjskim vilama i domaćoj radinosti.

U Banji Koviljači i njenoj okolini postoje brojne prirodne i antropogene vrednosti. Ona predstavlja jedinstven i po mnogo čemu interesantan turistički punkt i izletničku celinu sa velikim turističkim potencijalom. Uspešnost lečenja, bogatstvo sadržaja i šarolika turističko – ugostiteljska ponuda i dobra saobraćajna povezanost, omogućili su Banji Koviljači izvanredne mogućnosti za razvoj lečilišnog, sportsko – rekreativnog, kulturno – manifestacionog, kongresnog, omladinskog i izletničkog turizma. Sve je to uslovilo da Banja Koviljača bude jedna od pet najposećenijih banja u Srbiji.