Grad Loznica

U podnožju severnih padina planina Gučevo, nedaleko od reke Drine (nepuna 3 km), na nadmorskoj visini od 142 m nalazi se Loznica. Smeštena je između Cera i Iverka, na severu i severoistoku, Vlašića, na istoku, Gučeva, Kostajnika i ogranaka Boranje, na jugu, a otvorena prema zapadu i severozapadu, teritorija grada Loznica topografijom podseća na ogroman amfiteatar – džinovsku potkovicu..

Prvi put se pominje u povelji kralja Milutina, kada je Katarina, supruga Milutinovog brata Dragutina, podigla obližnji manastir Tronošu (1317. godina).

Loznica ima dobar geografsko – saobraćajni položaj. Kroz Loznicu prolazi glavna saobraćajnica Beograd – Šabac – Loznica – Zvornik – Tuzla – Sarajevo, odnosno Bijeljina – Loznica – Mali Zvornik – Bajina Bašta – Užice i dalje do Crnogorskog primorja. Putem Loznica – Osečina – Valjevo – Lajkovac izlazi na Ibarsku magistralu. Kroz Loznicu prolazi i železnička pruga Šabac – Zvornik. Udaljenost Loznice od Beograda je 142km, od Novog Sada 125km, Šapca 56km i Valjeva 74km.

Loznica je prirodni, privredni, saobraćajni i kulturni centar ovog dela Podrinja. Imala je važnu ulogu u istoriji, kao granični grad Kneževine Srbije, isturen prema Bosanskom pašaluku, kada je bila okružno mesto, a i kasnije, kao sedište Sreza Jadarskog, a potom Lozničkog.

Rodno je mesto Vuka Stefanovića Karadžića, Jovana Cvijića, Miće Popovića, Ante Bogićevića i mnogih drugih znamenitih ličnosti.

Zaklonjena planinama i njihovim ograncima od hladnih severnih i istočnih vetrova. Loznica sa okolinom predstavlja svojevrsnu oazu župnog klimata, po kojem se primetno razlikuje od podneblja susednih predela, te položaj Loznice uslovljava blagu klimu, sa dosta najtoplijih dana u godini i malim kolebanjima temperature.